| Vietnam werkgroep te Bussum |
|
|
|
Bussum, tja Bussum.... na veel gehannes is er voor de Vietnam groep gekozen voor Bussum. Waarom Bussum? gezien de WO-2 groep naar een locatie ging waar we ons niet konden ontplooien. Tevens was Frans verzet van de "Bussum" partij, dus echt veel vreemde gezichten waren er niet. Na wat gedoe met onze "wapen vriend" Anta, hadden we nog steeds geen wapens, om een kort verhaal lang te maken was de film makelarij veel belangrijker, en waren wij priet praat.
4 Mei: dus op vrijdagavond waren we genoodzaakt om een crashmove te maken qua planning betreft, we hadden een loopgaaf te veel in de plus. omdat we toen geen wapens hadden is het plan gewijzigd tot een kamp leven in een safezone. Die avond nog even 2 minuten lang stil geweest, alleen jammer dat we weer 40 minuten van tevoren klaar moesten staan en je voeten al als beton aan voelde. maar het lijkt er op dat het ieder jaar steeds iets vloeiender loopt. Wat alleen nog een irriterend effect gaf was dat er een algemeen mannetje voor iedereen van Bussum stond, maar er was 1 groep die vond het belangrijker dat zij hun bevelen nog eens gaf, in het Frans! daarna de tent in, de bier tent nog wel! 5 Mei: de dag dat de rond rit geplant was, een paar van mijn groeps leden meegestuurd, de rest heeft en dag gekregen die vol zat met lesjes en wat rond hangen. Zo rond een uur of 2 kwam er een herbevoorading van voedsel, mijn vader had een Mermite can vol met macaroni, zeer periodiek correct en nog eens leuk ook nog. Na het terug keren van de rond rit, was het wachten op het avond eten, een blauwe hap, genoeg voor iedereen. tot dan toe had ik een redelijk goed gevoel over de dag, en nu voelt men het aan komen, de domper komt er aan. er was een mannetje bij tenten die de papieren wilde zien. ik werd opgehaald bij de eettent, en hij wilde de papieren zien en het wapen, dus papieren voala, en mijn colt ook voala uit mijn tas die ik bij me had. ik was in overtreding zei ie (ik mocht niet een wapen meenemen naar de eettent, dus moest ik mijn colt maar achter laten bij onze tenten, dus ik verklaarde hem voor gek, en als dat de regels waren, waarom ik er niets van af wist, zelfs als leiding gevende niet.) nadat ie weg was bleek hij van de K-Mar te zijn, toen was het me helemaal duidelijk waar hij dat ge-eikel van had! daarna lekker de feesttent in gegaan. Sinds ik in Bussum kom is er ook 1 mannetje altijd van de partij, hoe klein hij ook is, om hem heen kan je eigenlijk niet, hij lalt zo een hele avond vol met zijn standaard play list, type WO-2. Na wat zeuren en wat zoeken in cd's en volgens mij ook bandjes hadden we eindelijk een 45 minuten lang jaren 60's muziek. 6 Mei: de dag dat we publiek kregen. Aangezien we geen wapens hadden konden we niets doen met vuur drills! Aangezien we geen open vuur konden maken, kon onze prive WC niet fikken! dus werd het wat exercitie en nog wat handige lesjes, en rond hangen. zo'n dag is natuurlijk super saai, maar we hebben het maar gezien als team bilding. De dag begonnen met wat PT-running, een rondje kamp Cruilo. De dag zo goed en zo kwaad de dag door de worstelt maar ik heb me niet verveelt, ook dankzij de beurs die niet erg groot was, maar wel interessant. Na een uur of 4 heb ik de mannen hun tenten van binnen uit laten opruimen, zodat ze rond 5 uur de tenten direct naar beneden konden halen en alles op ruimen. Even afscheid nemen en we hadden een semi geslaagd weekend achter ons. Bussum 2007 is geen flop geweest, voor ons, en ook niet voor Bussum zelf. De grootste min punten vond ik dat Anta zich niet favoriet heeft gemaakt, tegenover ons, en de rest van Bussum Brigehead die graag een wapen had gehuurd. En onze nep K-Mar billie die graag even heel belangrijk wilde zijn om de wapens te checken. Maar het had ook plus punten, de locatie was ruim en we hadden een goede schaduw plek ook al zeg ik het zelf. Zoals altijd zit er een tijd lijn in het terrein, das altijd handig uitleggen hoe het zit als er een fossiel tegen aan zit te kwijlen dat we een Lee enfield hebben, omdat hij dat ook had, daarom. Wat ik ook fijn vond is dat ze een bespreking hebben en dat je helemaal geen aantekenmateriaal nodig hadden, het ging toch nergens over. Verder vond ik het ook heel fijn dat ze ons steeds op de hoogte konden houden over de nasleep van het ongeluk met de Dodge en de Chev. Kortom was het een goed weekend, ik miste de WO-2 groep wel een beetje, blij dat de Franse vrienden er wel waren. Lieve lezers, het was een genoegen om dit te typen en ik hou niet eens van typen, ik meer van het oorlog voeren. Vietnam Commander: Lt. Sylvain van Duyl |