| Oldtimer Fly-in Schaffen/Diest (BE) |
|
|
|
Door: Rick van Nooij Aanwezig: Ed van Riemsdijk, Rick van Nooij Het was een wat regenachtige morgen, die Zaterdag 12 Augustus, toen ik in de auto stapte om mij riching België te begeven. De Back to the Bocage tour was nog zo kort geleden dat mijn hoofd er nog niet helemaal naar stond om weer aan een evenement deel te nemen. Maar de uitnodiging van Rudi en Mike Smeets wilde ik liever niet afslaan. Anderhalf uur later reed ik de parkeerplaats op van het vliegveld bij Schaffen. De lucht oogde nog steeds betrekkelijk en ik zag het allemaal wat somber in. Dat veranderde gelukkig toen ik zag dat Ed reeds was gearriveerd. En na onze gebruikelijke begroeting volgde er een ronde van handjes schudden met onze Belgische vrienden van 2nd Armored Division Remembrance Group en andere re-enactment groepen. Snel mijn Corsaatje uitgeladen en na wat gehannes weer terug op de parkeerplaats gereden. Die lag dan ook echt helemaal aan het andere kant van het terrein, dus ik had mijn kilometers weer gemaakt voor die dag. Er zou een squad tent zijn om in te slapen, vandaar dat ik slechts mijn veldbed mee had genomen. Helaas bleek dat het beloofde stuk terrein niet voldoende was om die tent op te zetten. Maar niet getreurd. Rudi en Mike hadden voor ons hun Basha langs Mike zijn Jimmy (GMC) opgezet. Daar konden Ed en ik nog net met ons tweeën onder slapen. Na een kop koffie genuttigd te hebben, door Ed liefdevol klaargemaakt op zijn M1942 kacheltje, en de foto’s van de Back to the Bocage tour door geploegd te hebben, was het tijd om eens een wandelingetje over het terrein te maken. De Oldtimer Fly-in in Schaffen is een jaarlijks evenement waar mensen met privé-vliegtuigen terecht kunnen. De laatste twee maal was er ook gelegenheid voor mensen met Oldtimer auto’s het evenement te bezoeken. Dit jaar was er voor het eerst ook ruimte voor WO2 Levende geschiedenis gemengd met wat Keep Them Rolling volk. Verder was het bezoekersgedeelte aangekleed met allerlei standjes met militariaverkopers, modelbouwverkopers, ijscoboeren, frietboeren en locale televisie zenders. In de hoofdhangaar was er mogelijkheid tot eten en drinken en in de kleinere hangaar was een Remote Control display en demonstratie groep actief. Plane-spotting Nadat Ed en ik ons eerste rondje over het veld gemaakt hadden eindigden we al snel in de hoofdhangaar waar het eerste koude pilsje van de dag genoten werd. Een barman vertelde ons dat het aantal vliegtuigen dit jaar nogal tegen viel, dankzij het verwachte slechte weer. Toch stonden er buiten een dertigtal toestellen geparkeerd. Varierend van de bekende Cessnas en Piper Cubs tot de wat exotischere Yaks. De lucht was constant gevuld met het geluid van opstijgende en landende vliegtuigen. Enkele toestellen deden fly-by’s in formatie en simpele stunts. Het weer liet zich van zijn beste kant zien en ondanks de grijze wolken in de verte bleef het zonnetje boven het vliegveld lekker schijnen. Maar tegen de avond viel er toch nog even een flinke bui vlak voor de aanvang van de barbecue. Onze slaapplaats bleek niet helemaal waterdicht, maar daar viel nog wel mee te leven. De barbecue bleek populair te zijn en we sloten achteraan in een lange rij die stapsvoets richting de hete kolen ging. Onderweg raakte we aan de praat met een Britse veteraan. Deze man had met Blenheims en Mosquitos gevlogen tijdens de Oorlog. Hij had zojuist zijn vliegbrevet opnieuw gehaald en nam de volgende dag één van zijn oud co-piloten mee de lucht in. Ed voorzag de goede man direct van een koude pint. Na het eten was het langzaam aan tijd om onze nette pakjes aan te schieten en het serieuzere drinkwerk te verrichten. De dansvloer werd vrijgemaakt in de hoofdhangaar en de DJ bestookte ons met populaire nummers (wat mij flashbacks naar de Bastogne Historic March van 2005 bezorgde). Ons groepje van zo’n 15 in class A gehulde re-enactors keek het allemaal wat met lede ogen aan. Maar naarmate de avond vorderde en het stapeltje lege glazen groeide, kwam het eindelijk los en in ware MARS-style werd er natuurlijk afgesloten met een polonaise. Eén voor één dropen de mensen af naar hun slaapplaatsen. Uiteindelijk waren Ed en ik als laatste re-enactors nog in de hangaar aanwezig, samen met de mensen van de organisatie, die als wannabe ZZ-top gitaristen met klapstoelen op tafels stonden te spelen. Tegen 2 uur kroop ik, ietwat moeilijk, in mijn klamme slaapzak en viel uiteindelijk in een wat onrustige slaap. Zondag Het was koud en mistig toen ik me weer uit mijn slaapzak wurmde. Gelukkig liet de morgenzon niet lang op zich wachten. En al snel gonsde de lucht weer met vliegtuigmotoren. Deze zondag beloofde ook een mooie dag te worden. Voor het ontbijt voorzag Rudi ons van een paar vers gebakken eieren en samen met een lading Jus d’Orange en wat broodjes konden we er weer tegen aan. De rest van de ochtend brachten we door met het strippen en assembleren van onze wapens en het babbelen met de geinteresserde bezoekers en andere aanwezigen. Mijn tentoongestelde cameras trokken ook veel bekijks. Na een kleine lunch vonden we het weer tijd voor een rondje over het terrein. Vooral omdat het aantal oude auto’s explosief gegroeid was. Een lust voor het oog voor iedere liefhebber van oldtimers. De Triumphs, Mustangs, Rolls Royces, Corvettes en andere merken stonden voor ons in rijen uitgestald. Ook het aantal vliegtuigen was stevig gegroeid. Met een drankje in de hand keken we naar de toestellen die voorbij taxieeden en over onze hoofden scheerden. Tegen het einde van de middag vonden we het allemaal mooi geweest en gingen we terug naar het kampement om onze spullen in te pakken en afscheid te nemen. Met een grijns op mijn gezicht reed ik rond 4 uur weer riching Nederland, blij dat ik toch besloten had om mijn weekend hier te besteden. Conclusies Ondanks dat ik een beetje op zag tegen deelname aan dit evenement moet ik zeggen dat ik me toch zeer goed heb vermaakt samen met onze Belgische vrienden. Ed had af en toe iets meer problemen met het begrijpen van de Vlaamse dialect, maar ja, dan moet je van mij geen hulp verwachten als je me te vaak ‘Reserve Belg’ noemt. Toch weerhield ons er dat niet van om nieuwe dingetjes te leren en veel plezier te maken. Aan de andere kant is er weinig living history te bleven op dit evenement. Volgens mij was het een echt “Hier zet ik mijn tent en mijn tuinstoel”-evenement. Aangezien WO2 een bijzaak is van de Fly-in was er ook niet echt de ruimte om groots uit te pakken. Misschien dat ik volgend jaar toch maar eens een keertje naar Ursel ga rond deze tijd van het jaar. Rick 17th Engineers “We Pave The Way” |