| Werkgroep Frans Verzet |
|
|
 Binnen de levende geschiedeniswereld in Nederland is er veel aandacht voor militaire uitbeeldingen ten tijde van de tweede wereldoorlog. Zo ook binnen MARS (zie onze collega’s, de Engineers ). Binnen MARS was er echter een groep mensen die meer geïnteresseerd waren in het verzet. De strijd die achter de linies werd gevoerd door de burgers. Om uitdrukking te geven aan deze vorm van strijd is gekozen voor het Franse Verzet. De groep die word uitgebeeld is typerend voor de verzetgroepen in Frankrijk, maar ook in andere delen van Europa. In onze proeffase hebben we voordat we besloten voor een Franse verzetsgroep, dan ook eens opgetreden als Oost-Europese partizanen. Onze groep heeft de naam “Groupe Emile”. Het was namelijk gebruikelijk om de groep te noemen naar de bevelvoerder van de groep. De strijd die door het Franse verzet werd gestreden was hard en verbeten. Aan de Franse kant heerste een diepgewortelde haat tegen de Duitse bezetter en diens bondgenoten. De Duitse bezetter erkende het Franse verzet, hoewel vaak onder militaire leiding, niet als strijdmacht. Hierdoor werden de Frans verzetsstrijders gelijk gesteld aan terroristen. In de praktijk hield dit in dat een overgave of het gevangen nemen een zekere dood betekende. Meestal ging aan deze dood onmenselijk martel,- en ondervragingspraktijken vooraf.  Op de vastberadenheid en patriottisme na ontbrak het de Franse burgers aan alle middelen om de strijd te voeren tegen een grote strijdmacht. De burgers deden het enige wat ze konden doen, een guerrillaoorlog voeren. Dit hield in dat ze korte en snelle acties moesten ondernemen zgn. hit-and-run-acties. In de beschutting van de nacht werden bruggen, spoorrails en communicatienetwerken, die voor de Duitsers van belang waren, opgeblazen Hoewel de Maquis er in hun land alleen voor stonden, konden ze wel op hulp rekenen van buitenaf. Vanuit Engeland werden er duizenden tonnen aan wapens, munitie, geld en medische voorraden per parachute gedropt. Communicatie vanuit Frankrijk naar Engeland en andersom was moeilijk en uiterst riskant. Het voor handen hebben van een radio was voor de Franse bevolking ten strengste verboden. Om er toch voor te zorgen dat het verzet op de hoogte was van de droppings en eventuele acties die ondernomen moesten worden, werd er een ingenieus systeem opgezet met gecodeerde berichten. Het was bekend dat de Duitsers over apparatuur beschikten om radiosignalen te onderscheppen. Vandaar dat de groepen codenamen kregen in de vorm van bijvoorbeeld voornamen. De berichten die aan de verschillende groepen werden gestuurd bevatten teksten zoals: “Jean à de longue moustache”. Wat vrij vertaalt betekend: Jan heeft een lange snor. Voor de Duitsers was hier geen touw aan vast te knopen, voor de Maquis betekende dit dat ze bijvoorbeeld de spoorbrug bij Cannes moesten opblazen. |