Een uurtje later echter arriveert er een auto die bijna door zijn assen zakt, en tussen de kisten, tassen, tentrollen en Snicker-wikkels herkennen we nog net Chris Tapster en Martyn Clarke. Martyn heeft onderweg de deal van zijn leven gesloten; drie Snickers voor slechts één Pond! De knip is leeg, de wagen puilt uit, en Martyn heeft de rest van het weekend zijn kaken geen vijf minuten meer op elkaar. Eten kan een manier van leven zijn...
Maar goed; aan het werk! Allereerst komt er een gigantische luifel te voorschijn. Eenmaal opgebouwd bestrijkt hij een oppervlakte van zo'n vijf bij zeven meter! En die hebben we ook nodig...kisten, stoelen, zakken; alles wat het Boeren leven kan veraangenamen komt uit de auto te voorschijn en krijgt een plaats. Samen met wat bij elkaar gesprokkeld brandhout wordt er nog een tafel gefabriekt en de display is zo goed als klaar.
Even Fish & Chips gehaald (ja,ja, ook slechte tradities moet je in ere houden...) en dan is het wachten op de rest.
Als eerste komt daar iemand aangesloft met een enorme bult op zijn rug; Caspar v.d. Berg, ook uit Nederland. Hij is met de boot en trein gekomen, omdat hij na afloop nog even naar London gaat.
De tweede die arriveert is Richard met de extra wapens en de dummy munitie voor onze nieuwe bandelieren... tenminste... als zijn vrouw ze had ingepakt. De huidige Britse vrouwen lijken niet zo betrouwbaar als de Boeren-vrouwen van een eeuw geleden. Maar niet getreurd; de aanwezigheid van Richards originele Transvaal Mausers (twee stuks maar liefst!), zijn originele gestempelde Oranje Vrij Staat Mauser, en natuurlijk Richard zelf maken alles weer goed.
Het is al laat in de avond als uiteindelijk ook Nicholas Shepherd arriveert. Hij heeft Chris Smith meegenomen, evenals Chris' zoon Ranulph. Zij brengen de laatste tenten mee, waaronder de grote Bell-tent, en als alles bij het gezellige licht van de koplampen is opgezet is het eindelijk tijd om ons te rusten te leggen.
Het voordeel van een evenement op militair terrein is overigens aan het begin van de avond ook al gebleken; de deelnemende kermisklanten dachten iedereen te verblijden met een muziekje; oftewel keiharde teringherrie... de garnizoens Sergeant-Major maakte hen echter in enkele typische bewoordingen duidelijk dat dat niet zo prijs werd gesteld.