‘Q'batterij trekt terug op Sannespos, en plaatst haar stukken voor de gebouwen. De paarden en munitiewagens worden achter de gebouwen opgesteld, en de kanonniers open het vuur op de Boeren. Hun vuur heeft weinig effect. De Boeren hebben een prima dekking achter de hoge oevers van de koornspruit, en hun Mausers dragen ver genoeg om het werk van de kanonniers uitermate ongezond te maken. Als Broadwood zelf bij Sannespos aankomt heeft hij voor het eerst gedurende het gevecht door wat er gebeurt is. Hij geeft Phipps-Hornby het bevel om het vuren te staken, en zijn stukken terug te halen. Het vuur van de Boeren was echter zo zwaar geweest, dat er nauwelijks nog kanonniers over waren om de stukken te gaan halen, en ook de spannen paarden die er op uit werden gestuurd, leden zware verliezen. Één stuk moest uiteindelijk bij gebrek aan paarden dan ook achter gelaten worden.
Broadwoods verdere cavalerie acties slaagden er ook niet in om de Boeren uit hun posities te verdrijven, en uiteindelijk waren er voor de Britten weinig opties meer open. Broadwood begon langzaam maar zeker terug te trekken in een Zuid-Westelijke richting.
Twee contingenten Britse versterkingen, een bereden brigade en een infanterie divisie, toonden beide geen enkel initiatief, en speelden uiteindelijk geen rol in het hele gevecht, terwijl juist zij het verschil hadden kunnen maken. De commandant van de Britse infanterie divisie, Colville, maakte het echter nog bonter. Toen één van zijn brigade commandanten, Smith-Dorrien de volgende dag bij Sannespos aankwam vond hij daar 87 gewonden van Broadwoods bereden brigade. Hij kreeg van zijn commandant Colville echter het bevel om deze gewonde landgenoten te laten waar zij waren, omdat ‘de infanterie zich niet bezig hoeft te houden met de gwonden van de bereden afdelingen'.

De verliezen bij Koornspruit waren hoog; van de ongeveer 2000 Britten onder Broadwood die deelnamen aan het gevecht werde er 159 gedood of gewond, en werden er 421 gevangen genomen. Verder maakte De Wet 7 kanonnen buit, en 83 wagens met broodnodige Britse voorraden. Ook duurde het nog drie weken alvorens de Britten het pompstation weer in handen hadden, en de watervoorziening voor Bloemfontein weer hersteld kon worden. Juist in deze drie weken was in Bloemfontein de Tyfus epidemie op zijn hoogtepunt, en het aantal Britse troepen dat overleed door gebrek aan voldoende ,schoon drinkwater, juist bij deze ziekte zo belangrijk, was enorm.
De Boeren verliezen bedroegen niet meer dan 3 doden en 5 gewonden...

Het duurde nog een hele tijd voor de Britten konden geloven dat zij deze nederlaag te danken hadden een één slimme Boer. Nog veel langer duurde het voordat zij geleerd hadden om met deze nieuwe mobiele manier van oorlog voeren om te gaan.