Het Britse Rijk, dat destijds op het toppunt van haar macht stond, had namelijk haar oog laten vallen op de enorme rijkdommen van de Zuid Afrikaanse Republiek, ook wel transvaal genoemd. Haar zusterrepubliek, de Oranje Vrijstaat was in eerste instantie tegen een oorlog en haar president, Marthinus Steyn deed zij uiterste best om de dreiging te verminderen. Het was echter al snel duidelijk dat de Britse regering slechts met een resultaat tevreden zou zijn; de onderwerping van de boeren.

De Boeren besloten de Britten voor te zijn en op 11 oktober 1899 verklaaden zij het Britse Imperium de oorlog. Enkele dagen daarvoor hadden alle mannelijke inwoners van 16 tot 60 jaar van de Boeren Republieken al hun oproep gekregen. De Boeren legers werden in staat van paraatheid gebracht en dat betekende dat alle vrije Burghers zich in hun district bij hun commando dienden te melden. De Burghers werden geacht hun eigen wapen, paard en rantsoenen voor een paar dagen mee te nemen. En zo kwamen ze, in hun zondagse pak, in hun werkkleren van het veld, in hun driedelige pakken uit de steden en dorpen. Ze kwamen meestal te paard, maar sommigen ook met de fiets, en velen, met hun gezinnen, op grote ossenwagens.

De oorlog die volgde was een ware hel. In eerste instantie met name voor het gigantische Britse leger, dat maar geen antwoord scheen te kunnen vinden op de Boeren mobiliteit en guerrillatactieken. Maar later vooral voor de burgerbevolking in de Transvaal en de Oranje Vrijstaat. De Britten pasten een tactiek van ‘verschroeide aarde' toe; alles wat de Boeren van dienst kon zijn: boerderijen, velden, voorraden, werd platgebrand. De vrouwen en kinderen werden opgesloten in concentratiekampen, waar duizenden door honger en ziekte om het leven kwamen. Het was uiteindelijk deze tactiek, die de trotse boeren op de knieën kreeg.